System senioralny

Rozległość terytorium oraz konieczność jego zasiedlenia sprawiły, że Nowa Francja przyjęła za podstawę stosunków społeczno-gospodarczych na roli system senioralny, oparty na dużych nadaniach ziemi na rzecz przedsiębiorcy czy ziemianina, który następnie brał na siebie zadanie zagospodarowania i zorganizowania wielkiej własności senioralnej. Sam senior zatrzymywał część ziemi do swego użytkowania, resztę zaś wydzierżawiał rolnikom. Znajdujące się na jego ziemi zasoby górnicze i minerały były własnością królewską. Senior składał na ręce intendenta uroczystą przysięgę wierności, był zobowiązany do szeregu świadczeń na rzecz państwa, m. in. do płacenia podatku sięgającego jednej piątej wartości jego ziemi {droit de ąuini). Wymagano też od seniora zagospodarowania ziemi, zbudowania młyna i kościoła, powołania sądu senioralnego i opłacania jego urzędników. Od swoich dzierżawców otrzymywał senior symboliczny raczej czynsz, będący wyrazem uznania jego zwierzchności. Ponadto pobierał różne świadczenia pieniężne oraz osobiste, odpowiadające pojęciu pańszczyzny (jedynie kilka dni w roku). System senioralny był zmodyfikowaną i złagodzoną formą ustroju feudalnego, dostosowaną do odmiennych niż we Francji warunków społecznych, gospodarczych i naturalnych. Podobnie jednak jak i europejski feudalizm stanowił on podstawę społecznego i gospodarczego konserwatyzmu i przeszkodę w przyjmowaniu bardziej nowoczesnych tendencji ekonomicznych.

Leave a Reply